Spotkanie z autorką książki „Listy do Miriam”
Panią Agatę Morawską poznaliśmy w naszej parafii już przed rokiem. Opowiadała nam wówczas o swojej posłudze w hospicjum oraz o książkach, które napisała.
Dziś powróciła do nas z nową publikacją zatytułowaną „Listy do Miriam”. Opowiadając o książce poświęconej Najlepszej z Matek, ukazanej w świetle tajemnic różańca, zachęcała do jej lektury i osobistej medytacji. Podczas kolejnych Mszy Świętych przybliżała nam w kilku słowach bohaterów swojego dzieła, zapraszając do głębszego spojrzenia na Maryję, Jej życie i tajemnicę Jej obecności w naszym życiu.

Tajemnice Maryi to kolejne historie napisane życiem, w których nie brakuje ludzkich dróg, pytań i poszukiwań. Ich Reżyserem jest dobry Bóg, obecny w codzienności i prowadzący człowieka ku sobie. Oto jedna z nich:
Serce czuję, że powinnam opowiedzieć o tajemnicy bolesnej, o „Liście pod krzyżem, przy Matce”.
Pamiętam, jak kiedyś odwiedzałam w zakładzie opiekuńczo-leczniczym pewną panią z dalszej rodziny. Mieszkałam wtedy na miejscu i pomyślałam sobie: „No, raz w tygodniu zaniosę jej cukierka”. Wydawało mi się, że to nic takiego, ale może sprawię jej trochę radości.
Kiedy schodziłam z drugiego piętra, zerkałam na sale na pierwszym piętrze. Była tam taka poczciwa, starsza pani, która zawsze machała mi ręką. Ja również jej odmachiwałam, ale w końcu któregoś dnia pomyślałam: „Nie, tak na samym machaniu nie powinno się skończyć. Wejdę, zagadam, zamienię z nią kilka słów”.
Pani miała na imię Władysława, już świętej pamięci. Była bardzo wiekowa, jak sama o sobie mówiła. Miała prawie dziewięćdziesiąt lat i niezwykłą mądrość życiową. Jej życie również jej nie rozpieszczało. Była prostą, pobożną i pokorną kobietą.
Zwróciłam uwagę na jej szafeczkę, na której stało mnóstwo fotografii. Wśród nich było jedno szczególnie piękne zdjęcie młodej kobiety. Zapytałam więc:
– Pani Władysławo, kto to jest?
Odpowiedziała:
– To moja córka. Zmarła, kiedy miała czterdzieści kilka lat.
Opowiadała, że jej serce rozpadło się wtedy na milion kawałków. Ale właśnie dzięki Maryi, która również przeszła przez tak wielkie cierpienie, dała radę. Był jeszcze mąż, były reklamówki z ubraniami…
Pamiętam, że spotkałyśmy się kilkanaście razy, aż do śmierci pani Władysławy. Za każdym razem, kiedy od niej wychodziłam, myślałam: „Po prostu wyrazy współczucia…”. Wracałam do domu i tak bardzo jej współczułam. Myślałam, jaka ona biedna…
A przecież to było takie niewłaściwe współczucie! Ona wcale nie była biedna. Była bogata swoim wnętrzem, bo w jej sercu mieszkał Chrystus i Matka Boża. Jak kiedyś powiedziała: „Niezależnie od tego, gdzie człowiek jest, jeśli ma Boga w sercu, nie jest nieszczęśliwy. Niezależnie od położenia, niezależnie od miejsca”.
I wtedy pomyślałam, że to raczej ja powinnam sobie współczuć. Przecież tak często narzekam na wszystko, jestem z wszystkiego niezadowolona. To ja powinnam sobie współczuć, choć mam dom, mam swój kąt, mam rodzinę. Nie jej. Bo ona była wolna i szczęśliwa.
I takich bohaterów jest w tych Listach mnóstwo.
Na końcu jest odchodząca Matka Boża z listami. Napisałam tam jedno zdanie: „Drogi Czytelniku, weź do swojego serca list do Matki, zanim zaniesiesz go do Syna”.
Każdy z nas może szeptać Jej do ucha: „Maryjo…” i pisać do Niej listy. Żadna prośba nie pozostanie niewysłuchana.
Chciałabym zakończyć wierszem, również związanym z tajemnicą chwalebną. Napisałam go z myślą o pani Władysławie. Brzmi on tak:
Zasnęła strudzona
Maryjo, wędrówka dobiegła już końca,
Ty z duszą i ciałem zabrana do nieba,
do Syna, do Ojca.
Ach, jakie to było spotkanie,
gdyś Syna swojego ujrzała!
Twój Skarb przeczysty i święty
Ty światu, Matko, dałaś.
Gdy życie dobiegnie kresu,
zamkniemy swoje powieki,
wyjdź nam naprzeciw, Maryjo…
